ΚΑΙ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΚΑΙ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

του ΑΚΗ ΓΕΡΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, Αναπληρωτή Εκπροσώπου ΝΔ

Ο Σοσιαλισμός, ως ιδέα, θεωρήθηκε το όχημα «προοδευτικής» πραγμάτωσης της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Ως βάση δέχεται την αρχέτυπη θεωρία για την «έμφυτη τάση απεξάρτησης της κοινωνικής εξέλιξης από τις υλικές ανάγκες», και έρχεται σε αντίθεση με τα «πρωτόγονα ένστικτα κυριαρχίας που στηρίζονται στην επιτυχία του χρήματος».
Ως μέσο προτείνει την κατάργηση των κοινωνικών τάξεων, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την  υλική ισότητα έχοντας ως εργαλείο δράσης την έλευση του προλεταριάτου στην εξουσία.
Ωστόσο, οι πολιτικές ελίτ που ανέλαβαν να πραγματοποιήσουν τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, με τον φανατισμό των μεσαιωνικών ιεροεξεταστών, στραγγάλισαν την διαφορετικότητα.
Η νέα αυτή «θρησκευτικού» τύπου προσέγγιση τοποθετεί το προσδόκιμο μιας «αταξικής» κοινωνίας στη θέση του «παραδείσου».  Όμως εδώ και ένα αιώνα η ουτοπία της σοσιαλιστικής μεταφυσικής έχει καταδειχθεί στην πράξη.
Με το Βερολινέζικο τείχος κατέρρευσε και ο Σοβιετικός Σοσιαλισμός. Με τις σημερινές εξελίξεις στα Αραβικά «σοσιαλιστικά» καθεστώτα βεβαιώνεται  το ΛΑΘΟΣ που στοίχισε εκατομμύρια ζωές.
Στην περιοχή μας τα σοσιαλιστικά κόμματα μεσογειακής κοπής, συντροφικά και αδελφικά του ελληνικού ΠΑΣΟΚ, κυριάρχησαν εδώ και μισό αιώνα, όπως:

• Στο ΙΡΑΚ και τη ΣΥΡΙΑ το Αραβικό ΜΠΑΑΘ ως «σοσιαλιστικό κόμμα της αναγέννησης».
• Στην Αίγυπτο η «εκσυγχρονιστική – σοσιαλιστική» επανάσταση του «κινήματος ελευθέρων αξιωματικών» υπό το ΝΑΣΕΡ και η  «σοσιαλιστική απελευθέρωση» του ΧΟΣΝΙ ΜΟΥΜΠΑΡΑΚ.
• Στην Τυνησία του ΜΠΕΝ ΑΛΙ ο «Συνταγματικός Δημοκρατικός Συναγερμός», σοσιαλιστικής πρότασης.
• Στη Λιβύη ή Τζαμαχιρίγια (Σοσιαλισμός των Μαζών), του «αδελφού» της ελληνικής σοσιαλιστικής οικογένειας του ΠΑΣΟΚ, ΜΟΥΑΜΑΡ ΚΑΝΤΑΦΙ,
• Ενώ στην Αλγερία των ΜΠΕΝ ΜΠΕΛΛΑ – ΜΠΟΥΜΕΝΤΙΕΝ το αυταρχικό «σοσιαλιστικό» καθεστώς εθνικοποίησε τα πετρέλαια και κολλεκτιβοποίησε τη γη.

Αναλύοντας τη δομή των «σοσιαλιστικών» αυτών κομμάτων, την πολιτική τους πρακτική, την χαρακτηροδομή των ηγετών, του πολιτικού προσωπικού, της διοίκησης, της προπαγάνδας, των ΜΜΕ και των εκπροσώπων του πελατειακού εργατοπατερισμού βλέπουμε την ίδια πυραμιδική μορφή οργάνωσης : Η «κάστα» κρατά και νέμεται το κράτος – λάφυρο και στην κορυφή κυριαρχεί μία πάμπλουτη, φυλετική, νεποτική ηγεσία.

Για εμάς το πρόβλημα δεν είναι οι ομοιότητες και η εξέλιξη – κατάληξη του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ ή του ΜΠΑΑΘ ή των άλλων αδελφών κομμάτων.
Το πρόβλημα είναι η παθογόνος μήτρα της σοσιαλιστικής πρακτικής !
Ο κύριος Γ. Παπανδρέου στις 12/5/2009 είχε θέσει το δίλημμα «δημοκρατία και σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Δυστυχώς γι’ αυτόν τα συγκεκριμένα «αδελφά» κόμματα του ΠΑΣΟΚ έδωσαν την απάντηση : ΚΑΙ «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ» ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

http://elpidablog.blogspot.com/